Het beste van twee werelden: wat Nederland en Polen mij leren over leiderschap

Door te werken en te coachen in Nederland én Polen ontdek ik opnieuw hoe verschillend teams kunnen zijn — en hoe die verschillen mijn leiderschap telkens opnieuw scherp houden

In Nederland voel ik me meteen thuis: openheid, gelijkwaardigheid, het vertrouwen dat iedereen zijn stem mag laten horen. Teams willen begrijpen waarom iets werkt, spelers willen meedenken. Het maakt het werk licht, creatief en mensgericht, maar soms ook stroperig of vrijblijvend.

In Polen ervaar ik juist de kracht van duidelijkheid. Teams staan strak, rollen zijn helder, discipline wordt gezien als een vorm van respect voor elkaar. Dat geeft een energie en intensiteit die ik bewonder. Al merk ik soms dat ruimte geven voor initiatief bewuster moet worden georganiseerd.

Het werken in deze twee culturen heeft mij scherper gemaakt en bevestigt maar weer eens:

• dat ruimte pas werkt als er eerst richting is
• dat discipline sterker wordt als je ook vrij mag denken
• dat teams pas echt groeien wanneer leiders hun stijl durven aanpassen aan de situatie

Op het basketballveld zie ik dat elke week weer. Nederlandse spelers willen ontdekken, Poolse spelers willen uitvoeren. En juist in de mengvorm ontstaat het mooiste spel.

Of ik nu een gemeenteteam begeleid of een groep jeugdspelers coach, ik neem altijd dezelfde les mee: teams floreren wanneer autonomie en structuur elkaar niet bijten, maar versterken.

Ik help organisaties en leiders:

• hun culturele reflexen te herkennen;
• duidelijkheid te brengen zonder dicht te timmeren;
• verantwoordelijkheid te geven zonder los te laten;
• teamdiscipline te bouwen die tegelijk ruimte laat voor talent.

Het leven tussen twee landen heeft mij geleerd dat er niet één stijl van leiderschap bestaat. Er is alleen datgene wat werkt voor dit team, in deze context, op dit moment.

En precies daar ligt voor mij de essentie van modern leiderschap.