De Moed om te Vertragen

Waarom stilstaan soms je beste interventie is

De overheid staat onder permanente tijdsdruk. Deadlines, politieke urgentie, maatschappelijke onrust, het gevoel altijd achter de feiten aan te lopen. Het gevolg: we schieten snel in de actiestand.

Maar vakmanschap vraagt ook iets anders: de moed om te vertragen.

Vertragen is niet hetzelfde als treuzelen. Het is een bewust besluit om eerst helder te krijgen wat het echte probleem is, wie erbij betrokken zijn en wat het vraagstuk vraagt. Ik zie veel trajecten mislukken omdat die reflectieve fase wordt overgeslagen.

De bureaucraat vertraagt om zorgvuldig te blijven. De ondernemer vertraagt om te kunnen vernieuwen. De verbinder vertraagt om het gesprek te voeren dat écht moet worden gevoerd.

Vertragen betekent ook durven zeggen: “Wacht even, er ontbreekt iets. We kunnen nu door, maar dan nemen we risico’s die later veel groter blijken.” Dat vraagt lef, zeker als de politieke tijdlijn drukt.

In mijn werk zie ik dat teams die bewust momenten van reflectie inbouwen — intervisie, casusbespreking, dilemma’s delen — veel sterker staan. Niet omdat ze langzamer zijn, maar omdat ze uiteindelijk beter en consistenter leveren.

In jouw werkweek van 36 uur (of minder): pak er één om bewust te vertragen. Eén uur per week voor reflectie maakt je effectiever dan tien uur extra haast.